Artboard 1
01-06-2018 | Femke
De prominente pik en de nuchtere goeierik

 

Ik kom niet uit Leiden, dat moet gezegd worden alvorens je dit stukje leest. Door deze achtergrond kan ik een redelijk neutraal oordeel vellen over de verschillende types Leienaar. Ik onderscheid er twee. En toevalligerwijs kwam ik laatst terecht in een voorval waarbij beide types in hun puurste vorm naar voren kwamen…

Het was maandagochtend, rond een uur of 10 en ik fietste. Oké toegegeven, ik fietste niet zomaar, ik fietste zoals je fietst wanneer je heel veel haast hebt. Mijn college zou nog zo’n twee-en-een-halve minuut op zich laten wachten.

De pracht van de mooiste gracht van Leiden raasde langs me heen. Maar blind voor deze schoonheid manoeuvreerde ik mijn opoefiets langs de oneffen liggende keitjes om het aantal schokken te minimaliseren.

Bijna was ik gearriveerd -Ik weet het nog zo goed- toen ik midden op de weg ineens wat mensen zag stilstaan. Een auto kwam van rechts aangereden over 1 van de bruggetjes die het Rapenburg rijk is. Als ik zou zeggen dat ik wist dat het een BMW was zou ik liegen want ik heb geenszins verstand van auto’s, maar zeker is dat hij glom als een spiegel en toch zeker 2 maatjes groter was dan wat voor de Leidse straatjes passend is.

Er was geen andere optie: de auto moest en zou over mijn opoetje heen rijden

Enigszins geïrriteerd plaatste ik mijn trouwe tweewieler naast de andere mensen zodat de auto erlangs kon. Met moeite kroop het prominente gevaarte over het smalle bruggetje om vervolgens de bocht der bochten te maken. Als een olifant over een knikkerbaan wurmde het metalen monster zich over de brug naar links, naar de straat waar ik me bevond…

Meneer BMW wilde natuurlijk te allen tijde voorkomen dat er een beetje lak van zijn kostbare lieveling zou schuren, dus neigde hij meer richting de waterkant te rijden. Je moet je voorstellen dat wij -fietsers- ons pal naast de gracht hadden gepositioneerd, als het ware in de oksel van het bruggetje en het Rapenburg. We zaten vast, konden geen kant op!

En laat ik nu juist degene zijn die helemaal aan de buitenkant stond. Dus was er geen andere optie: de auto moest en zou over mijn opoetje heen rijden. Natuurlijk zag ik deze logica iets te laat in, waardoor ik uiteindelijk onder mijn fiets plat op het Rapenburg terechtkwam. En meneer auto, die reed gewoon door.

Waarschijnlijk moet meneer zich herinnerd hebben dat doorrijden na een aanrijding strafbaar is, want even verderop zette hij de auto aan de kant en stapte uit.

Ik weet niet of het type ‘Leidse rechtenstudent’ een beeld oproept, maar het leek oprecht alsof deze man linearecta uit het KOG was gereden. Driedelig pak, leren koffertje en strakgegleden haar dat opzij werd gedrukt in een scheiding waar je een liniaal langs kan trekken.

Het leek alsof deze man linearecta uit het KOG was gereden.

Dit figuur kwam nu dus met grote stappen op mij afgelopen. Vlak voor me hield hij halt, zette zijn handen in zijn zij en sprak met zijn kin in de lucht, waardoor de adamsappel die toch al van abnormale grootte was nog eens extra zichtbaar heen en weer hobbelde tijdens het spreken.

‘Zeg’, zei hij met een accent zo prominent als zijn verschijning, ‘jij stond wel heel ver op de weg.’ Met stomheid geslagen (en, ja oke, ook wel enige fascinatie) staarde ik naar zijn adamsappel. Deze vent had mij eerst aangereden en wilde nu ook nog eens mij de schuld geven?

‘Dit is allemaal jouw schuld’, zei hij alsof hij mijn gedachten kon lezen. ‘Ben blij dat je nog leeft, maar ik kan er verder niks aan doen. Fijne dag verder.’ En weg gleed de gladjanus, mij verbouwereerd achterlatend. Je kan je wel voorstellen dat mijn zorgvuldig opgebouwde vertrouwen in de mensheid hierna als sneeuw voor de zon verdwenen was.

De realisatie dat ik haast had, deed mij mijn fiets van de grond pakken en naar het Lipsius rijden. Althans, dat poogde ik te doen. Maar na nog geen stap gezet te hebben maakte het arme ding het geluid van een stervende kat en weigerde te bewegen.

Het arme ding maakte het geluid van een stervende kat.

Eén blik op mijn achterwiel vertelde me dat de wagen van meneer glibber hem zodanig had verminkt dat hij niet meer kon draaien. Wel zo vervelend, gezien dat toch een van de basiseigenschappen van het wiel is.

Het college kon ik toch al niet meer halen, dus tilde ik mijn fiets met pijn en moeite naar de eerste beste fietsenmaker die ik kende: bij het Centraal Station. Daar aangekomen kreeg ik te horen dat dit grapje me waarschijnlijk mijn versnellingen en zo’n €100,- aan wiel zou kosten. Minimaal.

Student als ik ben, was ik daar natuurlijk niet geheel tevreden mee, maar veel keuze had ik niet. Dus zei ik gedag tegen mijn trouwe opoe en liet hem achter in de handen van een deskundige.

Nog geen dag later werd ik blij verrast met een kort telefoontje dat mij liet weten dat mijn fiets al klaar was. Bij de fietsenmaker aangekomen kwam de meest vriendelijke, nuchtere Leidse man naar me toe, glunderend van trots.
Met een authentiek Leids accent jubelde hij: ‘Het is me gelukt! Het is me gelukt!’ Niet echt wetend waar hij over sprak, schonk ik hem een ongemakkelijke ik-ben-blij-voor-je-ook-al-weet-ik-niet-waarom-glimlach.

‘Jij bent die van het achteuirrwiel toch?’ Zei hij.
‘Ja’, zei ik.
‘Ik ben daairr een dagh meei bezug gewaist.’
‘Oh… Bedankt.’
‘Ja mijn collega’s hadd’n gewed dat ‘k hem niet kon terrrugdraaien maair het is mûh gelukt.’
‘Dus ik hoef geen nieuw wiel?’
‘Dah klopt. Scheelt je weer geld, ja tochh?’
‘Fijn zeg! Hoeveel ben ik kwijt dan?’
‘Zal zo’n twintug euirootjes zijn, denk.’

‘Zal zo’n twintug euirootjes zijn, denk.’

Al het menselijk vertrouwen dat de vorige dag tot diep onder de grond was gezakt, kwam nu met diezelfde snelheid weer omhoog razen. Deze man, deze Leidse, nuchtere goeierik, had zijn complete dag opgeofferd om aan mijn opoetje te sleutelen zodat het mij €80,- minder zou kosten.

Als buitenstaander zijn dit de toch wel twee totaal verschillende types Leienaar die ik binnen deze prachtige stad onderscheid. Hoewel de eerste zich waarschijnlijk waant in luxe, banen hem komen aanvliegen en hij de studietijd van zijn leven heeft beleefd, prefereer ik het tweede type. Al is het alleen al omdat ik, als rechtenstudent, wel een beetje dwars wil zijn.

cultuur

Moeite met die laatste weken voor de zomer door te komen? Geen zorgen, Leiden heeft genoeg te doen. Hierbij enkele festivals en events uitgelicht met voor ieder wat wils!

cultuur

Is het einde van je seizoen op Netflix in zicht? Geen paniek! Er staat een compleet nieuw seizoen op je te wachten in de theaters van Leiden. Op 13 mei vindt namelijk de seizoenpresentatie plaats voor het komende theaterseizoen van 2019-2020.   Tijdens de seizoenpresentie laten de Leidse Schouwburg, de Stadsgehoorzaal en Theater Ins Blau zien …

cultuur

Leiden is de stad van ontdekkingen, maar na een ochtend ontdekken ben je natuurlijk toe aan een lekkere lunch in een unieke omgeving. Hierbij de acht must-visit plekjes!

cultuur | reportage

Een kijkje in het park Stoomtrein Katwijk Leiden, waar je een ritje kunt maken in een echte stoomtrein. Maar behalve dat doen de meer dan honderd vrijwilligers nog meer en misschien wel belangrijker werk.

cultuur | reportage

Hockey is voor kakkers, voetbal is voor het volk en darten is een cafésport. Er zijn vele vooroordelen die heersen over sporten, maar kloppen deze wel? Dat er in cafés een dartbord hangt, maakt de sport niet een cafésport. Er zijn namelijk serieuze dartverenigingen, zo ook in Leiden. Wij gingen langs bij de Leidse dartvereniging …

cultuur

Bekijk waar je deze vier bijzonder sporten kunt beoefenen en leer over wat ze inhouden.

cultuur | reportage

De Kleiwarenfabriek Firma Gebroeders Ginjaar maakt sinds 1920 bouwkeramiek, producten die gemaakt zijn van klei. Wanneer je de fabriek binnenloopt, lijkt het alsof de tijd heeft stil gestaan. Jolanda Ginjaar legt uit wat er schuil gaat achter de deuren van dit oude familiebedrijf.

cultuur | interview

Heb jij al 100 keer geluncht en geborreld op de Nieuwe Rijn? Goed nieuws! Sinds afgelopen weekend heeft Leiden er een nieuwe lunchroom/bar bij: ’t Gerecht.

cultuur | interview

Vergeet Coen en Sander of Mattie en Marieke, Leiden heeft zijn eigen talentvolle DJ-duo. Elke woensdag van 21.00 tot 23.00 hoor je de twee radiorakkers Geert (29) en Julius (29) op Sleutelstad FM. In een programma waar muziek en ‘slap gelul’ centraal staan, is het enthiousiasme van de twee DJ’s zo aanstekelijk, dat je elke …

cultuur | nieuws

De twee studenten Benjamin Schoonenberg en Pablo Kattenberg stonden afgelopen zaterdag op de markt met hun zelfgemaakte robot die gedichten produceert. Met behulp van kunstmatige intelligentie kan de Lucebot gedichten maken die geïnspireerd zijn op het werk van de dichter Lucebert.

cultuur

Een biertje in De Kroeg, opera in de Schouwburg, dansen in de Next, cabaret in de Stadsgehoorzaal: Leiden heeft verscheidene mogelijkheden voor een avondje uit. Maar binnenkort is er meer dan dat mogelijk: op industrieterrein De Waard gaat de Wibar zijn deuren openen. In een grote loods in de Willem Barentzstraat zal zich een multifunctioneel …

cultuur | achtergrond

LEIDEN, geproduceerd in samenwerking met Caroline Wesselman Het voormalige schakelhuis van de energiecentrale in Leiden is sinds 2017 overgenomen door bierbrouwerij Pronck. Maandelijks wordt hier 5000 liter aan liefdevolle, eigenaardige en speciale bieren geproduceerd. Vandaag neemt 1 van de oprichters, Frans, ons mee en mogen wij op bottelavontuur. Hoe werkt zo een brouwerij eigenlijk en …